DUINMEERTJE [PEREKûLE]

“VAN  MOERAS NAAR OPEN WATER”

door Ron van de Wal

 

 

 

 

 

  

In  1978 werd in korte tijd door de heer Beijnes, de oom van Peter Beijnes en Marijke Klitsie-Beijnes, een aantal van zijn 10 zomerhuizen gelegen aan de zuidkant van “de Perekûle” verkocht.  Peter nam “de Reiger en “de Kiekendief”, Marijke “de Alk” en “de Aalscholver” over , Hulsman kocht “de Roerdomp”, Heringa “de Rietgans” en van der Wal “de Jan van Gent” [omgedoopt in “ ’t Paalhuis’ “].

Al snel bleek dat er een wezenlijk “muggenprobleem” was in de zomer. Vooral de hoog-gelegen terrassen van ’t Paalhuis en de huizen langs de weg waren ’s avonds niet te gebruiken.

Het DUINMEERTJE was bijna totaal dichtgegroeid met struikgewas en riet en slechts in het midden was nog een kleine open waterplek.  Niet meer herkenbaar als het “meertje” dat op de touristenkaarten stond aangegeven “als een klein blauw meertje”, en dát gaf te denken!

 

In die tijd was het de heer Horn, de hoofdopzichter van SBB en een toegankelijke man, die ons vertelde dat dit meertje oorspronkelijk een uitgewaaide duinvalei was en er jaren eerder als een klein prachtig meertje uitzag. Ook hij meende dat de muggenplaag best veroorzaakt kon zijn door het dichtgroeien maar ons verzoek om dat weer open te maken kon hij onmogelijk honoreren i.v.m. geldgebrek en andere prioriteiten: “Watervlakten in de duinen groeiden nu eenmaal altijd dicht en dat was de normale gang van zaken waar SBB zich, toen, niet in wilde mengen”.

Tijdens een borrel met Lex Hulsman en na een gesprek met de heer Kroon [“Zeekraal”] en mevr. Korsten-Janssen [“Regina Nostra”] hierover maakte de heer Kroon [ zijn vader was de bekende ingenieur Kroon die de naar hem genoemde “Kroonpolders” t.h.v. van paal 3-4 ontwierp!] al snel een schetstekening van de oude duinmeersituatie. Er werd besloten om te kijken of er een collectieve financiële actie gevoerd kon worden om SBB “over de streep te halen”.

Door SBB werden de totale kosten begroot op fl. 3000.= tot 4000.=, een bedrag dat zo groot was dat de eerste gedachte om als viermanschap, misschien nog aangevuld door de eigenaar van “Ruige Hoek”, het geld te fourneren al snel werd verlaten. Er moest een groter “collectief” komen.

Na een verzoek aan álle ca 60 zomerhuis eigenaren echter bleek echter snel dat het idee, óók door vele verder gelegen huizen, breed gedragen werd en kwam er na twee mailings een totaalbedrag van fl. 2340.= binnen. Zelfs enkele huurgasten deden een duit in het zakje!

De heer Horn was blij verbaast en ging eens opnieuw rekenen: Afgevoerde modder kon de gemeente overnemen voor afdekking van de vuilnisbelt “de Nollekes” , de kosten voor  vervoer van die modder en begroeiing nam SBB op zich en omdat in 1984 de huizen werden aangesloten op het riool zou het fosfaat gehalte van het meer zo veel dalen dat nieuwe aangroei in het meer in de toekomst zou kunnen afnemen. Het “plannetje”  werd een heus “experiment”!

 

De “VERENIGING VAN HUISEIGENAREN BIJ PAAL 8” bestond toen nog niet maar het was de eerste keer dat er “in vereniging” werd gehandeld, een voorloper van onze latere ”VERENIGING VAN…..”!

Wij betaalden in 1986 en 1989 het uitdiepwerk rechtstreeks aan Hoekstra&Reitsma à raison de  fl.70.=/uur omdat wij precies wilden weten wáár het geld voor gebruikt werd, óók toen waren er bij overheden tenslotte al “algemene middelen met grote zakken”!

 

Het viermanschap besprak toen ook al de gedachte om “een vereniging” te starten, dat kwam er toen niet van door werkdrukte en andere beslommeringen.

Om  een formele “Vereniging” op te starten moest er eerst OPNIEUW EEN GROOT PROBLEEM  ontstaan: “De aangekondigde en door enkele nieuwe bewoners [en ook  “Paal 8”] zo gewenste straatverlichting , de neiging die enkele eigenaren hadden om hun huis ’s nachts in het floodlight te zetten, waardoor de unieke en in Nederland zo zeldzame sterrenhemel zou verdwijnen, èn de racebaan die “onze dorpsstraat” dreigde te worden”.

In 1989 was het zover, nu 20 jaar geleden!! MET ELKAAR EN VOOR ELKAAR BLIJFT “ONS DORP” HET MOOISTE PLEKJE, DAG EN NACHT!!

 

Opgetekend  en aangevuld met foto’s, brieven, nota’s etc.

door R.J.van der Wal

februari 2014.

 

 

 

 

 

N.B.  In 2010 bekende SBB mij informeel dat het geslaagde experiment in zekere zin mede “de omslag” in het denken van SBB heeft geactiveerd. Overal in de duinen zijn nu oude dichtge-groeide waterplakken uitgegraven, vanzelfsprekend met het doel om de waterhuishouding eens grondig te verbeteren maar het duingebied heeft daardoor voor nu en de toekomst een bijzondere extra schoonheid gekregen!

 

Terug naar TerschellingNieuws

Terug naar WestaanZeeverhalen